Acceptatie

Geen hoog zonder laag, geen wit zonder zwart, geen volheid zonder leegte. Dit is wat ik de afgelopen dagen heb geleerd. 

Ik kan erg genieten van de momenten waarop ik er in slaag mij over te geven aan het leven en mijn verwachtingen los te laten. Dan voel ik me één met het universum. Wondermooi is dat. Het laat me ervaren dat alle geluk te vinden is in één lichaam, zonder externe factoren.  

Maar dan wordt plots het ego geactiveerd. Het ego vindt het toelaten van die rust en ontspanning niet zo fijn en gaat redenen zoeken om zich zorgen te maken. 

Ik besef goed dat het slechts over een eenvoudige overtuiging gaat, die echter diep geworteld zit. 'Ik ben niet goed genoeg.' Ik voel hoe deze overtuiging mijn lichaam binnen dringt. Het neemt me na verloop van tijd helemaal over en ik voel hoe het in mijn cellen bijt.

Ik geraak gefrustreerd, omdat ik me wil vasthouden aan het gelukszalige gevoel dat ik ervoer toen ik in overgave zat. Ik had verwacht dat ik de 'verlichting' gevonden had. Dit had ik nooit eerder zo intens mogen ervaren.  

Dan komt plots het inzicht. Hoe meer ik me verzet tegen wat gebeurt, hoe erger het wordt. Hoe contradictorisch is dit... Hoe meer ik mijn gevoel wil controleren, hoe slechter ik me voel. Ik besef dat ik ook dit te accepteren heb.  

Ook momenten als dit, waarop ik voel hoe een beperkende overtuiging mijn cellen kapot bijt, heb ik te accepteren. Bij dit besef voel ik hoe mijn lichaam zich herstelt. Het kan opnieuw stromen. ik voel nog meer hoe ik (ego) eigenlijk niets te verwachten heb in dit leven. Hoe meer ik de dingen accepteer zoals ze zijn, hoe meer het leven kan gaan stromen.