Ascentie

01-09-2021

Het ascentieproces is stevig aan de gang. Het valt niet meer te ontkennen. De energie van mijn lichaam trilt regelmatig, ik heb regelmatig energiedipjes (dezelfde trilling maar dan in mijn lichaam in plaats van errond) die ik hopeloos met voeding probeer te compenseren, om dan exact hetzelfde symptoom op hetzelfde uur van andere betrouwbare lichtwerkers te horen. Ik blijf er soms verbaasd van hoe mijn symptomen overeenkomen met anderen die in het proces zitten, maar ik heb besloten me er aan over te geven. Vasthouden aan het oude werkt niet meer. Mijn systeem wordt er asap diep ongelukkig van als ik dat heden ten dage nog probeer. Het lukt me niet meer. Enkel overgave en vertrouwen lukt nog. Bij elke andere keuze die ik maak, blokkeert mijn systeem radicaal. Het enige wat nog werkt is mijn innerlijke stem volgen. Die is er. Heel duidelijk. Hoe meer ik die stem respecteer, hoe meer mijn mind (ego) aan grip verliest. Ook al probeert die het soms nog over te nemen, het verlangen van de ziel is sterker. Als ik de stem van het ego volg, dan wordt mijn systeem er asap super ongelukkig van en dien ik opnieuw mijn eigen richting uit te gaan. Het is de weg die mij leidt, maar die geen beloftes doet of geen einde of uitweg kent. Het is de weg die ik volg, zonder te weten waar ik uit kom. Het is de weg die zich laat ontvouwen. De weg die vraagt om me veilig te voelen in het niet weten. Het is de weg die om radicaal vertrouwen vraagt. Het volgen van het zielenpad is het pad wat mij tot rust brengt, ook al heb ik geen flauw idee waar ik uit zal komen. Ik kan alleen maar zeggen dat het volgen van het pad het enige echte is wat mij gelukkig maakt. Het is een enorm verlangen van mijn systeem. Radicaal vertrouwen op mijn innerlijke kracht en loslaten wat me niet meer dient.  

Ik merk dat heel veel zaken waar ik mij vroeger heel erg aan vast hield, steeds meer aan kracht verliezen. Externe factoren verliezen hun kracht. Er is een enorme kracht in mij die me belooft dat, als ik die weg volg, alles sowieso goed komt. En dat is een andere weg van mijn verstand. Het verstand is datgene wat controle wil, datgene dat alles wil weten. Het verstand dat graag wil weten hoe mijn leven er de komende jaren uit zal zien. Het verstand, dat zo erg van illusie houdt, want de plannen die het verstand maakt komen zelden helemaal hetzelfde uit. Sommige doelen worden wel bereikt, door keihard te werken. Maar ook al worden sommige doelen via het verstand wel bereikt, innerlijke vredigheid ontbreekt. Dat is het verlangen van mijn ziel. Innerlijke vrede. En die wordt bereikt door het zielenpad te volgen. Door stappen te zetten in het onbekende. Ik ben bij momenten nog steeds verbaasd hoe vredig ik door het leven wals, in vergelijking met vele anderen. ik had dit nooit mogen dromen. Ik heb de liefde van mijn leven durven toelaten en laat de rest van het leven zich ontvouwen zoals het zich wil ontvouwen. Angsten heb ik steeds sneller door en laat ik steeds sneller los. Ik vind het bizar om te ontdekken hoe weinig ik soms nadenk. Vroeger, toen ik nog leefde vanuit een hele donkere plaats vol trauma, dacht ik continu na. Ik probeerde grip te krijgen op mijn leven, maar dat lukte niet. Ik probeerde te controleren wat niet te controleren valt. Nu heb ik door, dat ik zoveel ging nadenken, omdat er zoveel trauma in mijn lichaam zat. Hoe meer mensen gaan nadenken, hoe meer trauma er in hun systeem zit. Hoe meer trauma aangepakt en uitgeklaard wordt, hoe rustiger het systeem wordt en hoe stiller het verstand wordt. Boeiend allemaal. Heel boeiend.

Het overmatig denken wordt in ons land nog als normaal aanzien.. Het toont hoeveel collectief trauma er nog aanwezig is. Overmatig denken zorgt dat we niet moeten voelen. Overmatig denken houdt ons weg van het lichaam, terwijl ons lichaam de weg is om trauma te transformeren. Helen gebeurt via voelen; opnieuw het lichaam leren voelen zorgt dat trauma de kans krijgt om te transformeren. Alle trauma wordt via het lichaam geheeld. De weg die we als collectief dienen te maken is de weg naar binnen. Waar we vroeger onze voldoening haalden uit de buitenwereld, dienen we onze voldoening en vredigheid te vinden in onze innerlijke wereld. Eens die bereikt, ervaren we de grootste veiligheid die er is. Uiterlijke factoren raken je minder als je diep met jezelf verbonden bent. Dat is de echte veiligheid. Hoe meer je met jezelf verbonden bent, hoe minder uiterlijke factoren impact hebben. Dat doet je groot en stevig voelen. Het zorgt voor een waanzinnig diep vertrouwen.

Ik blijf er nog steeds van verbaasd hoe duidelijk de signalen zijn die ik krijg als ik met jezelf verbonden ben. Soms geraakt mijn ego gefrustreerd als ik te lang geen signalen krijg, als ik te lang geen impsulsen krijg. Dan lijk ik het vertrouwen te verliezen, ben ik bang dat ik het misschien toch niet meer zo goed kan voelen. En dan komt er een impuls, die me vertelt waar ik heen moet. Het voelt als een enorme kracht die me kost wat kost een bepaalde richting uitstuurt. Dan is het zo duidelijk, het is geen stem of kracht vanuit mijn hoofd, maar het komt vanuit mijn lichaam, mijn hart of mijn buik. Die impulsen zorgen wederom voor een diep vertrouwen. Dan weet ik dat ik geleid wordt. Dan ervaar ik heel duidelijk hoe ik met iets verbonden ben dat het lichamelijke verstand te boven gaat. Ik voel me dan enorm verbonden met iets wat het lichamelijke te buiten gaat. Het is een enorme kracht. Mijn ego zou het ook op dit moment nog vaak anders willen. Mijn ego wil dat ik weet wie en wat ik ben, zodat ik me zou kunnen afsplitsen van het groter geheel. En dat is het net. Als ik mijn mijn ziel verbonden ben, dan voel ik de contouren van mijn lichaam minder, en voel ik me gigantisch verbonden met het groter geheel. Dan voel ik alleen maar licht en liefde. Dan zie ik hoe moeiteloos het leven eigenlijk is.