De wereld valt stil

Deze periode heeft me de grootste rust ooit gegeven. Het is niet evident om als individu tot rust te komen in een een maatschappij waar het druk hebben als statussymbool gezien wordt. Steeds opnieuw had ik de onderliggende overtuiging dat ik niet 'mag' rusten. De maatschappij functioneerde immers verder, dit op een hels tempo. Nu valt de wereld stil. Ik kan me niet meer schuldig voelen voor de rust die ik neem. Geen excuus meer om mezelf met een hamer op de kop te tikken voor de weg die ik kies. 

Dagenlang heb ik waanzinnig gelukkig rond gelopen. Ik wist zelfs niet goed hoe ik met dit intens geluksgevoel moest omgaan. Het gaf me waanzinnig veel vrijheid, wetende dat alles wat niet meer werkt in elkaar valt. Angsten worden getriggerd. Valse zekerheden vallen in elkaar. Het enige antwoord is overgave. Loslaten en vertrouwen. Verantwoordelijkheid opnemen voor mijn eigen frequentie. Leven in het moment. I love it. Pure zelfobservatie. Mijn eigen energie in mijn lijf houden. Controle proberen te behouden is compleet zinloos. 

In deze tijd ontdek ik dat ik mijn zelfwaarde nog steeds van uiterlijke factoren liet afhangen. Nu heb ik mogen ervaren dat ik me diep gelukkig kan voelen, los van alle uiterlijke factoren. Het heeft me een waanzinnig groot vertrouwen in het universum bezorgd. 

In deze periode leer ik ook dat het hoogste geluk inderdaad uit de grootste dieptes groeit. Ik ben jarenlang een intens ongelukkig mens geweest. Op dit moment begin ik te ervaren dat deze jarenlange ervaringen van diep ongelukkig zijn de basis zal gevormd hebben voor het leven dat ik nu zal leiden. Sinds kort besef ik dat ik wellicht oprecht dankbaar zal zijn voor mijn dieptes. No mud, no lotus.