Labels

06-07-2020

Om er maar enkele op te noemen; narcisme, HSP, autisme, ADHD, tweelingziel, zielsverwant ... 

Eventjes geleden kwam ik tot de ontdekking dat een heel nauw familielid van me lijdt aan één van bovenstaande diagnoses. Het kunnen benoemen en het inzicht in deze diagnose deed me goed; het bevestigde dat wat ik voelde juist was.

Toch voelde ik al na een week, dat de diagnosestelling heel erg beperkend begon te werken. Ik voelde dat mijn spontaniteit verdween. Ik luisterde minder naar mijn eigen gevoel en volgde de regels van hoe je het beste omgaat met iemand met deze diagnose. Ik ervoer hoe een energielek gecreëerd werd door de diagnosestelling. Boeiend. Een diagnose kan voor mij dus heel eventjes werken om dingen te kunnen plaatsen, maar daarna moet het asap losgelaten worden. Het enige wat het hokjesdenken doet is je ego eventjes geruststellen. Het brengt je een tijdelijke rust, maar dat is alleen omdat het ego eventjes tevreden is. Daarna voel je al snel de beperking.

Na deze ervaring krijg ik het inzicht dat dit met alle diagnoses zo werkt: narcisme, HSP, autisme, ADHD, .... Ze werken enorm beperkend. Het voelt voor mij zo veel kloppend als ik steeds opnieuw zelf kan gaan voelen wat er voor mij juist aanvoelt. Door steeds opnieuw te gaan invoelen hoe iets op mij inwerkt, wat voor mij klopt en hoe ik wil reageren; daar doe ik de kennis en ervaring op.

Dit werkt zoveel beter dan het plakken van een diagnose en daarna de richtlijnen volgen over hoe je ermee moe omgaan. Het neemt je spontaniteit, je innerlijk weten en je eigen ervaring weg. Door de regeltjes te volgen automatiseer je jezelf en sluit je het voelen uit, terwijl net dat zo belangrijk is.

We leren helemaal niets bij door labels, diagnoses en regels; we leren via ervaringen. Al de rest voedt alleen het verstand en het voeden van het verstand voedt het ego. Mensen willen tegen elkaar opbieden wie de meeste kennis heeft. Wie 'gewonnen' heeft mag het maatschappelijke label plakken dat hij 'beter' is dan iemand anders. Maar eerlijk, ondertussen weet ik dat het helemaal zo niet werkt. Ik heb me heel lang minderwaardig gevoeld omdat ik te weinig algemene kennis had. Het interesseerde me te weinig, maar toch voelde ik me er minderwaardig door. Nu begin ik het droevig te vinden als mensen hun intelligentie tegen elkaar willen opbieden, want het betekent werkelijk niets... Alleen het ego van de slimste wordt eventjes gevoed, maar hij wordt er helemaal niet gelukkiger door.

Echte, ware wijsheid vind je alleen door ervaringen, niet door kennis. Dat is voor mij een vaststaand feit geworden. Labels, diagnoses en regels... Ze slaan nergens op. Het leven leidt je perfect naar de situaties die je moet ervaren; de situaties die jou de hoogste wijsheid brengen.

Ik besef zonet ook dat dit precies hetzelfde is met mensen die zich op het spirituele pad begeven. Er wordt heel veel kennis verspreid omtrent spiritualiteit. Ware kennis die klopt voor de mensen die ze deelden, nadat zij het zelf ervaren hebben. 

Waar het daarna heel vaak fout loopt, is dat mensen de kennis meegedeeld krijgen en volgens die kennis hun leven gaan leiden. ZO werkt het echter niet. Of toch niet op lange termijn. 

Ieder mens ondergaat deze fase in het spiritueel ontwaken. Het hoort erbij. Maar daarna is het aan ieder individu op zich, om zijn eigen pad te bewandelen en de ware kennis uit zijn eigen kern te halen, die hij opdoet door eigen ervaring en bewustwording.