Overgave

Ik denk dat ik lange tijd niet helemaal begrepen heb wat dat woord precies betekende. Mentaal gaf ik er een bepaald begrip aan, maar lichamelijk kon ik het niet voelen. 

Sinds kort begin ik te begrijpen wat het precies wil zeggen, al ervaar ik het nog steeds met knikkende knieën. Het gaat over loslaten en zien wat er gebeurt, zonder verwachting. Voor mij was het een hele weg hiernaartoe. Als kind had ik een overlevingsmechanisme opgebouwd waarbij ik zoveel mogelijk alles probeerde te controleren met mijn verstand. Natuurlijk slaat dit nergens op, want het leven is helemaal niet te controleren. Het leven doet wat het wil. Als je er tegen vecht maak je het jezelf lastig, als je er in durft zakken, kan het stromen. 

Het leven is gemaakt om te genieten. De grootste uitdaging die er is; durven genieten. Jezelf toestaan er helemaal te mogen zijn. Durven in het leven te zakken. Alleen dan kan het leven zijn weg vinden. Alleen zo kan ik mijn innerlijke stem horen die veel zachter is dan die van mijn hoofd. 

Zoals Eckhart Tolle zegt, de grootste vijand die er is, die zit in onszelf. Zo ervaar ik het ook. De enige dat me tegenhoud, dat zit in mezelf: mijn beperkende overtuigingen die me tegenhouden om het leven te laten stromen. Soms verdwijnen ze naar de achtergrond en kan ik genieten van het moment. Soms nemen ze me helemaal in mijn macht en dan voel ik letterlijk de energiestroom in mijn lichaam stoppen. Zo is het elke dag boeiend om te observeren waar ik weerstand tegen heb. Dat zijn dan steeds de thema's waar mijn bewustzijn nog niet groot genoeg is. 

Met knikkende knieën leer ik steeds meer op mijn lichaam te vertrouwen. Ik weet al langer dan vandaag dat het lichaam een grotere intelligentie bevat dan onze hersenen, maar er op durven vertrouwen, daar zijn enkele jaren over gegaan en ook vandaag de dag krijg ik nog steeds mijn lessen daarin.

Voor mij is er geen andere optie meer. Het leven heeft me volledig deze kant opgeduwd. Als ik denk een stap te nemen die op angst gebaseerd is, dan schreeuwt mijn lichaam met man en macht. Zo heb ik steeds meer de ervaring dat ik (wie dat ook moge zijn) niets over het leven te zeggen heb. Mijn lichaam bepaalt alles. Het heeft me een richting uit geduwd en ik weet niet waar het uitkomt. De griezeligste stap ooit. 

Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar er is maar één weg en dat is altijd de juiste.