Spiritualiteit vs zweverigheid

18-09-2020

De term spiritualiteit roept bij velen heel veel weerstand op. Ik ben/was zelf ook één van hen. Ik spreek het woord spiritualiteit op heden zelf nog niet zo graag uit, omdat ik het zelf nog link met zweverigheid. Net dat is waar ik me helemaal niet wil mee verbinden. Ik ben bezig met spiritualiteit, maar ik ben niet zweverig. Ik ben nog steeds heel erg met m'n voetjes op de grond. 

Spiritualiteit zijn gewoon waarheden die niet in het reguliere onderwijssysteem onderwezen worden. Meer dan dat is het niet. Het gaat gewoon om het bewust worden dat er een grotere intelligentie in ons lichaam is dan ons verstand.  Het bestaan van bv. trauma die opgeslagen wordt in het celgeheugen van ons lichaam, is iets waar ik mijn paramedische opleiding niets over hoorde.

Net zoals iemand 'te mentaal' kan leven, kan iemand ook 'te spiritueel' en zweverig gaan leven. Hier gaat het voor mij dan al lang niet meer over spiritualiteit. Die zweverigheid is eigenlijk ook maar een masker, zoals er zovele maskers zijn. Het masker dat bij die zweverigheid hoort is 'peace en love'. Het zijn zij die al het slechte in de wereld gaan ontkennen en enkel met de flow en stroming van het leven connectoren. Op zich is er niets verkeerd om met die flow te gaan connecteren; alleen is het niet helemaal authentiek omdat de andere, donkere kant ook bij het leven hoort. De tegenslagen en uitdagingen zijn er bij iedereen, ook al worden ze niet door iedereen uitgesproken. Ook mensen die zich op het spirituele pad begeven blijven geconfronteerd worden met de andere zijde. 

Het blijft zo dat je enkel met het licht kan connecteren als je ook het donkere gezien hebt. Mensen die op heden al stevig in overgave leven zijn vrijwel altijd mensen die stevige dieptes hebben gekend. Nu mud no lotus.

Om één of andere reden is het ook vaak zo dat het leven weer begint te stromen nadat je een in diepe fase van hopeloosheid en onmacht terecht gekomen bent. Als je op het punt komt waarop je het allemaal echt gewoon niet meer weet, dat is vaak het punt waarop mensen hun controle loslaten. Ze zijn moe gestreden en geven het op, waarna het pas kan beginnen stromen. Pas op dat punt, waarop je het allemaal niet meer weet, laat je de controle van het hoofd los, leef je dag per dag en kom je opnieuw in verbinding met je lichaam. 

Na dat punt connecteren deze mensen minder met zaken waar ze zich vroeger bijna ziek in maakten. Ze zien de nutteloosheid van hun zorgen in en nemen het leven dag per dag en laten de nutteloosheid van hun piekeren los.