Stilte

In het afgelopen jaar heb ik enorm veel de stilte opgezocht. Dit omdat ik een wandelend energielek was; van zodra ik in contact met iemand ging, verloor ik mezelf. Ik kon er gewoon niet blijven staan. Als je zelf niet in je lichaam zit, kan ook de ander zich niet met jou verbinden. Je moet natuurlijk zelf aanwezig zijn vooraleer de ander zich met jou kan verbinden. 

Mijn nabije omgeving, de weinige contacten die ik toen had, deden er ook alles aan om me hierin tegen te houden. Enerzijds wilden ze me met de beste bedoelingen beschermen en anderzijds zie ik nu dat ze wellicht ook hun angsten op mij projecteerden. Misschien gaven ze me advies dat voor zichzelf bedoeld was, of misschien waren ze gewoon bang. 

Nu maakt het mij niets meer uit. Mijn ziel vroeg om in die afzondering te stappen. Uiteindelijk is het me pas een paar jaar later gelukt. Voordien liet ik met telkens verleiden en ompraten. Doordat mensen hun angsten op mij projecteerden (of wat dan ook), ging ik heel erg aan mezelf twijfelen. 

Nu zie ik dat eenzaamheid eigenlijk niet bestaat. Je hoeft je niet eenzaam te voelen als je alleen bent. Ik ervaar eenzaamheid enkel op momenten waarop ik met mijn energie niet volledig in mijn lichaam zit. Als ik volledig in mijn lichaam aanwezig ben, dan voel ik me vervuld. Dan is op mijn eentje zijn gewoon heel erg fijn. Heelheid doet leven.

Hoewel mijn lichaam schreeuwde naar die afzondering, was ik tegelijkertijd ook bang om mensen los te laten. Heel erg bang. Want je weet niet wat komt... Griezelig is dat. 

Nu ik wel in de afzondering heb durven stappen, ben ik gaan inzien wat relaties voor mij betekenen. Ze kunnen enkel stromen in vrijheid. Als de andere (en jijzelf) compleet mag zijn wie hij is, dan kan het stromen. Van zodra er verwachting gecreëerd wordt of de vrijheid beperkt wordt, dan stopt de stroom. 

Afzondering is niet voor iedereen het juiste antwoord. Sommigen leren gemakkelijker in verbinding met anderen en soms is het gewoon afhankelijk van de levensfase waarin je je bevindt. Ieder pad is anders en enkel je ziel weet welke stappen er moeten gezet worden. Er is steeds maar één weg de 'juiste'  en dat is het pad dat jij bewandelt. Dat pad toont je de lessen die jij te leren hebt. Niemand kan bepalen welk pad voor jou klopt. Alleen jij kan dat. Je kan wel de mening van de andere beluisteren en zien of het met jou resoneert. Misschien kan je die mening gewoon laten zijn of misschien triggert ze jou. Dan heb je daar iets te leren. Een trigger helpt je om dieper in je kracht te komen. 

Ik vind het zalig om in de stilte te durven stappen. Ik voel dat mijn lichaam enkel op die momenten volledig kan stromen en dat flow en inspiratie dan vanzelf komen. Enkel in de stilte kan ik mezelf horen. 

Het bizarre is dat ik ik in de stilte ook ga processen. Je kan processen door triggers van mensen, maar ook in de stilte komen thema's die je te verwerken hebt, zich vanzelf aanbieden. Enorm boeiend vind ik dat. Het toont me dat ik helemaal niets moet doen om mijn proces te laten verlopen. Alles dient zich spontaan aan. 

Connecties komen en gaan, verbinden en loslaten. Dat is wat mij innerlijke rust brengt. In de eerste plaats met mezelf verbinden, diepe wortels vormen. Dan pas met een ander verbinden. Heelheid doet geven. Elke andere vorm is verbinden vanuit afhankelijkheid en verlangen naar vervulling, wat voor mij geen echte verbinding is. Echte verbinding kan enkel in vrijheid en alleen wanneer je volledig met jezelf verbonden bent.