Triggers, houden van en onvoorwaardelijke liefde

24-11-2020

Triggers komen alleen binnen als ze komen van mensen waar ik echt om geef. Iemand waar ik niet om geef, geen band of connectie mee heb, die triggert mij ook niet. Iemand die me dus gefrustreerd krijgt, kan het dus zeker als een compliment aanzien. Hoe tegenstrijdig dat ook is. 

Pas recentelijk heb ik door dat iemand die mij triggert, tegelijkertijd iemand is die ik op een bepaalde manier graag zie, ook al kan ik dat in het begin nog vaak nog zo niet zien. Ik vind het zelf nog raar om dat zo te mogen ervaren, maar het is voor mij een vaststaand feit geworden: mensen die mij triggeren, daar heb ik automatisch ook een intense liefdesband mee. 

Zo was er een dame die mij gigantisch triggerde in een opleiding die ik volgde. Ze kon me instant frustreren en soms zelfs razend laten voelen, een jaar aan een stuk. Ik nam toen ook totaal geen verantwoordelijkheid voor mijn stuk maar legde de oorzaak van mijn frustratie helemaal bij haar. 

Hoewel ze zoveel frustratie in mij losmaakte, voelde ik tegelijkertijd hoe mijn systeem zich naar haar toe trok. Mijn lichaam wist perfect dat ik bij haar moest zijn om mijn lessen te leren. 

Ondertussen vecht ik minder met het leven, dus als ik het zo voel, dan laat ik dat ook toe. Omstandigheden worden dan gecreëerd waardoor ik mijn lessen bij die persoon kan leren. Deze keer zou ik voor langere tijd in haar gezelschap zijn. 

Zoals verwacht liep mijn frustratie alweer hoog op toen ik met haar in contact ging. Ik liep rond als een wandelende frustratie-bom en de spanning bleef stijgen. Toen het echt zo niet meer verder kon, werden we beiden gedwongen om in overgave en kwetsbaarheid te gaan.

Dit bleek alles te veranderen. Mijn ervaring draaide 180 graden, zonder eigen toedoen. Enkele huilbuien later voelde ik niets anders dan onvoorwaardelijke liefde.

Dit was wel het laatste wat ik had verwacht. Na deze ervaring, die alweer niet in woorden te omschrijven is (alleen onvoorwaardelijke liefde komt hier het dichtste bij) heb ik dagen, hoofdschuddend van het niet-begrijpen, op wolken gelopen. Ik blijf het bizar vinden dat mijn lichaam me extreem stuurt naar de situaties waar ik zaken te leren/ervaren heb. De uitkomst is gewoon echt niet te overzien. Het enige wat ik nu weet, is dat vechten met het leven geen zin heeft. 

Mijn ervaring nu is, dat als ik 'ja' zeg tegen het leven, ik me laat meevaren, los van de uitkomst, dit me ervaringen biedt waar ik met mijn hoofd gewoon niet bij kan.