Tweelingziel

22-09-2021

Velen onder jullie kennen de term wellicht al wel. Een tweelingziel zou betekenen dat één ziel in twee lichamen opgesplitst is. Als je je tweelingziel ontmoet, dan word je verplicht om te groeien. Een tweelingziel spiegelt je grootste pijnpunten en het is tegelijkertijd de grootste liefde die er bestaat. Er bestaat vaak een soort van aantrekking en afstoting, omdat de liefde en aantrekkingskracht heel intens is, maar tegelijkertijd worden de schaduwkanten heel erg getriggerd. Deze extremen zorgen ervoor dat je bijna gedwongen wordt om te groeien. 

Ik heb zelf enorm veel weerstand gehad tegen dat het woord 'tweelingziel'. Ik zag hoe mensen rondom mij hopeloos op zoek gingen naar hun tweelingziel. Dat vond ik echt idioot. Je tweelingziel ontmoeten gebeurt wanneer de tijd rijp is. Op zoek gaan naar je tweelingziel slaat op niet zo veel. Mensen die doodgraag hun tweelingziel willen ontmoeten, doen dat vanuit een groot verlangen naar onvoorwaardelijke liefde. Mijn inziens is verlangen altijd ego gebaseerd. Verlangen is er alleen maar als je een diepe innerlijke leegte op te vullen hebt. Je verlangt dan naar een externe invulling voor wat je jezelf niet kan geven. 

Als ik aan die tijd (lange tijd geleden) terug denk, dan weet ik nog dat ik toen dacht: 'Jullie verlangen naar jullie tweelingziel vanwege jullie idee van onvoorwaardelijke liefde, maar jullie hebben geen idee hoe diep jullie je schaduwkanten zullen moeten in de ogen kijken.' Ik had er toen nog geen idee van dat ik zelf in het proces zat. Ik vond dat mensen daar zo'n ideaalbeeld van hadden, ze zagen maar één deel van het geheel. 

Ik was een stevige ontkenner van het tweelingzielgebeuren. Ik kon de term niet verdragen. Ik triggerde nogal op het woord. In spirituele kringen ontmoette ik steeds meer mensen die in het tweelingzielproces zaten, maar ik triggerde altijd op dat woord. Ik vond het overroepen en had er heel veel oordeel over. Vooral door het feit dat dit nog te vaak vanuit ego beleefd wordt. 

De shift kwam toen mijn procesbegeleider mij er op wees dat ik de term niet neutraal kon benaderen. Hij wou me helemaal niet opleggen of iemand nu wel of niet mijn tweelingziel was, maar hij wees me op het feit dat ik die term inderdaad niet neutraal kon bekijken. 

Hij had gelijk. Het lukte me ECHT niet om het woord neutraal te benaderen. Ik was al jaren (zonder het zelf te weten) in het proces, maar ik ontkende het liever. Dat maakte het (schijn)veilig voor me. Ik ontkende het liever, want het proces erkennen zorgde ervoor dat ik mijn rationele verlangens overboord moest gooien. 

Ondertussen is het proces al een aantal jaren aan de gang. Het betekent effectief je grootste pijnpunten in de ogen kijken en het is tegelijkertijd de grootste liefde die er bestaat. Eens je de pijnpunten wat doorleefd hebt, is het werkelijk het mooiste wat er is. Ik had nooit durven dromen dat ik dit soort relatie zou hebben. 

Nu ik niet meer ontken dat ik in het proces zit, merk ik dat de term 'tweelingziel' mij niet meer triggert. Ik sta nu in mijn waarheid rond dat thema en kan ook anderen in hun waarde laten. 

Het is een feit dat het tweelingzielthema heel erg vanuit ego beleefd kan worden. Vaak word het als excuus gebruikt om geen afscheid te moeten nemen van een bepaald iemand. Vanuit ego wordt deze term heel vaak gebruikt om een laagje op een pijnstuk te leggen. 

Maar ook dat is helemaal ok. Sinds ik geaccepteerd heb dat ik zelf in het proces zit, kan ik anderen eindelijk ook in hun waarheid laten.