Facades

We zijn bijna allemaal opgegroeid in gezinnen waar we als kind leerden dat we moesten zwijgen als de volwassenen aan het woord waren. 

Zo bouwden we vaak de overtuiging op dat we het niet waard waren en dat we ons beter  aanpasten aan wat van ons verwacht werd. Dat is een overlevingsmechanisme geworden. Als kind waren we overgelaten aan onze ouders. We waren afhankelijk van hen om te overleven. We leerden ons aanpassen aan hun verwachtingen, omdat we bang waren hen te verliezen. Elk kind wil goedkeuring van hun ouders, of we dat nu toegeven of niet. Als we zouden afgewezen worden door onze ouders, dan zouden we het als kind letterlijk niet overleefd hebben, dus zijn we ons gaan aanpassen aan hun normen, regels en overtuigingen. 

Op zich vormt dat in de eerste instantie niet echt een probleem. We zijn sociale wezens en willen verbinding met mensen. Toch blijkt dat, indien we ons op volwassen leeftijd verder blijven aanpassen, dat nefast is voor onze gezondheid. We worden er vaak letterlijk ziek van. In onze kindertijd bouwen we allemaal facades op, die ons weghouden van onze authentieke kern. 

Eens we volwassen zijn, is er van die authentieke kern vaak niets meer te bespeuren. We zijn zo afgescheiden van onze 'diepe ik' en we reageren vanuit onze aangeleerde verdedigingsmechanismes die we als kind zo broodnodig gehad hebben. Mijn ervaring leerde me dat ik helemaal niet gelukkig was als ik toen vanuit mijn verdedigingsmechanismes reageerde. Ik voelde me steeds leeg en moe, haalde kortstondige vervulling in korte activiteiten maar voelde me daarna weer leeg. 

Ondertussen zijn er al een hoopje van die facades 'opgekuist'. Zo ervaar ik dat het leven steeds meer door mijn lichaam begint te stromen. Blokkades worden opgeheven waardoor ik een dieper gevoel van geluk ervaar, die niet gelinkt zijn aan externe activiteiten.