Wie ik vroeger was

Ik had een coachingsessie omtrent mijn onderneming. Daar kreeg ik een interessante vraag: 'Wie was jij vroeger?' Damn, wat was dat eventjes confronterend. But here I go. This was me: 

Ik vond het de hel om te leven. Ik was bijna compleet gevoelloos geworden. Het enige wat ik kon voelen was angst, een gevoel van afgesnedenheid en neerslachtigheid. Ik voelde me afgesneden van alles. Ik kon met niets nog in verbinding gaan en vluchtte het meeste van de tijd weg in TV. Ik kon niet meer handelen, want ik was overal bang voor, ook al kon ik dat op dat moment zelfs niet eens meer voelen. Ik was geen deel meer van het leven. Ik was een leeg lichaam, compleet in overlevingsmodus. 

Tegelijkertijd was ik bang van mensen. Ik was continu bang dat mensen over mijn grenzen zouden gaan. Ik vond het verschrikkelijk om te leven. Ik vond dat het leven veel te lang duurde. Het was voor mij een verlossend idee dat ik altijd kon kiezen om te stoppen met leven, wanneer ik dat wilde. Dat idee hielp me om te blijven leven. 

Ik vond mezelf een verschrikkelijk mens. ik haatte mezelf intens. Ik kon niet meer voelen, alleen nog denken. Ik analyseerde mezelf suf. Ik had een immense muur opgebouwd waardoor mensen niet meer met mij in verbinding konden gaan. Verschillende keren kreeg ik te horen dat mensen bang van me waren, want die zelfhaat, dat straal je uit naar je omgeving. Dat schrikt mensen af. 


Ik heb jarenlang aan mezelf gewerkt en ben ondertussen een blij mens geworden. Vaak heb ik het gevoel dat het allemaal niet snel genoeg vooruit gaat, maar als ik even terug kijk naar wie ik vroeger was, dan zie ik pas welke immense stappen ik gezet heb.

Ik zeg niet dat ik élke dag blij ben. Dat is gewoon niet zo. Ik heb nog steeds goede en minder goede dagen. Zo is het leven. Maar ik vind het nu wel heel erg fijn om te leven. Ik heb het hier nog niet allemaal gezien en hoop dat ik hier nog wel eventjes mag zijn!

Ik heb de beide polen van het leven mogen ervaren. Het leven in de donkere duisternis en het leven in blijheid en lichtheid. Wat een verademing. In mijn donkere levensjaren had ik nooit durven dromen dat ik me zou voelen zoals vandaag.